Op fietse,

De Ardennen, niet een plek, maar een begrip. Elk jaar weer word de lange trein tocht naar Maastricht gemaakt, om vanaf daar verder te gaan met de fiets richting de verblijfslocatie.

Een uurtje later dan vorig jaar verzamelde we bij het CS om de fietsen en bagage aan de Reiscie mee te geven.

Een speciaal vervoersbedrijf lade de fietsen vakkundig in en met een gerust hart stapte ik in de trein. Tot mijn grote spijt en die van gerlof was ik vergeten koffie te halen, echter werd dit bij de overstap in Utrecht ruimschoots gecompenseerd door de Starbucks.
In Maastricht aangekomen bleek het gemis van fietservaring toch te groot voor groep 6 en dus gingen Bert en ik met de dames mee. En wat deden zij het goed. Sommige konden hun fietstochten op 1 hand tellen, maar het tempo bleef er goed in. Na enkele omwegen bij Maastricht gingen we daarna hard door naar Malmedy waar een warme maaltijd wachtte. Er moest ook wel stevig gegeten worden, want de volgende dag wachtte de tijdrit.

Om elf uur begon de tijdrit, waar ook de andere ijsverenigingen voor waren uitgenodigd. Alleen Skeuvel bleek dapper genoeg om zich met ons te meten, en dus gingen om half 12 de eerste rijders weg.
Het parcours bleek aanzienlijk korter dan vele hadden ingeschat, gelukkig had ik mezelf na 500 meter opgeblazen en hield ik mijn naam hoog door eervol laatste te worden.
's middags werd er gezellig geborreld, op de softijs/ijzersterk locatie, door de ijsverenigingen, helaas zaten ze ver weg, en kon er maar een beperkt aantal Tjassers met de auto die kant op.

De derde dag werd er chill met een groepje gefietst, waar andere opzoek gingen naar het fameuze gebakplaatsje, spijtig genoeg waren we niet meer in de buurt van de traditionele kegelbaan, en de karaoke machine kon helaas niet bij de buren geleend worden.
Zondag, de vierde en laatste dag, dreiging van onweer en regen deed ons naar Maastricht toesnellen, waar iedereen wonderbaarlijk binnen ongeveer 5 min van elkaar aankwam. Een heerlijk verkoelende douche onder de fontein verbrak de stank van zweet in de trein voor het eerst in jaren. Na een lekker sportersmaaltijd ging de trein weer naar het hoge noorden. Om via een omweg, en 5 uur later, Groningen binnen te rijden. Een vermoeiend maar geweldig weekend zat er weer op.

Het fietsen was echter nog niet gedaan, de Tjassi lagen al op mijn kamer klaar om bezorgt te worden. Dankzij mijn lieftallige bestuursgenoten had ik de buitenwijken toebedeeld gekregen.  De straten ingevoerd op google maps, toonde al gauw een verspreid aantal locaties. Van de ruischerbrug naar beijum, naar vinkhuizen, en als laatste de stadsparkwijk. Alle windrichtingen van Groningen gezien, en mijn bandjes spinde rustig over het asfalt, de zon scheen, en de kaart wees goed de weg. Maar tegenslagen zul je altijd tegen komen. Tegen het einde aan bleek een straat onvindbaar voor mij. Nog eens dubbel checken op de kaart. Hij moet toch echt hier zijn. Even na vragen. “nee die straat bestaat niet meer die is gesloopt”.. aha.. Dan maar gewoon weer door.
Tevredenheid bij de laatste Tjassus, mijn aandeel was gedaan.